تبليغاتX
خلوتگاه


خلوتگاه





درد و دل


آثار بجا يك عاشق


نويسنده


دوستان


موضوعات :


آمار وبلاگ :

طراح قالب:


لوگوي دوستان


كد جاوا :

داستان

سلام دوستان

بالاخره امتحانات تموم شد

اینبار میخوام یه داستان براتون بزارم که به نظر خودم خیلی قشنگه و ارزش خوندنو داره

این داستانه طنز گونه از محمد پور ثانیه که از مجموعه ی چهل تیکه اش براتون انتخاب کردم

امیدوارم که خوشتون بیاد

 

بنام خدا

باور كنيد وقتي از پله‌هاي عكاس خانه بالا مي‌رفتم، به تنها چيزي كه فكر نمي‌كردم اين بود كه كارمان با عكاس مربوطه به كتك كاري بكشد و با دماغي خون آلود از كلانتري محل سر در بياوريم!
مراحل مقدماتي به خوبي وخوشي انجام شد و دست بر قضا طرز برخوردمان هم خيلي دوستانه بود. بدين ترتيب كه بنده پس از عرض سلام خدمت جناب عكاس عرض كردم. دوازده تا شش در چهار مي‌خوام با يه كارت پستال رنگي و ايشان هم با علامت سر، آمادگي خود را اعلام داشت.
عرض كنم تصاوير شش در چهار را براي تكميل پرونده‌ي استخدامي لازم داشتم و كارت پستال رنگي را مي‌خواستم قاب كنم بگذارم روي سر بخاري!
عكاس مورد بحث كه البته چند لحظه بعد بنده دو تا از دنده‌هاي او را به ضرب «هوك راست» براي هميشه مرخص كردم با خوشرويي گفت: اطاعت... ولي ده تومن مي‌شه ها!
آب دهان را به علامت تعجب(!) قورت دادم و گفتم:
اگر اشتباه نكنم، شما تا چند روز پيش، تابلويي توي ويترين نصب كرده بوديد كه دوازده تا عكس 6×4 با يك كارت پستال رنگي هشت تومان، درسته؟
ـ بله، ولي همان طوري كه ملاحظه فرموديد، فعلاً اون تابلو را برداشتيم تا بدهيم مجدداً «با خط نستعليق» نرخ فعلي را بنويسند!
ـ نكند افزايش قيمت سيمان و شكر روي كار عكاسي هم اثر گذاشته و ما خبر نداريم!
طرف، موضوع گران شدن تهيه‌ي عكس غير فوري را با كمال بي‌ربطي ربط داد به افزايش دستمزد كارگر و پرداخت حق بيمه‌ي اجباري و گران شدن لوازم يدكي، يك دست شمع و پلاتين و تسمه پروانه اتومبيل كه هفته گذشته بابت تعويض آن چهار صد تومان داده بود و بالاخره پس از مذاكراتي طولاني قرار شد نه حرف بنده باشد نه حرف ايشان، بلكه دوازده تا عكس شش در چهار را با يك كارت پستال رنگي نُه تومان حساب كند. و نتيجتاً پس از توافق، وارد اتاقي شديم كه دوربين و نورافكن‌ها به حالت قهر پشتشان را به يكديگر كرده بودند.
آقاي «فتو» براي اين كه نشان بدهد تا چه حد به حرفه‌ي خود وارد است كراوات بنده را به اين دليل كه چون رنگ روشني دارد و توي عكس آن چنان كه بايد و شايد نمود ندارد با كراوات گل باقالي رنگ مستعملي كه عين لاشه‌ي گوسفنديخ زده به چنگك چوب رختي آويزان بود عوض كرد و پس از چرخاندن صندلي، دور بازوهايم را گرفت و به زور امر كرد: بفرمائيد!
چندين بار هم نورافكن‌ها را عقب و جلو برد و صورت مدل(!) را تقريباً با فشار كج و راست كرد و بالاخره بعد از ور رفتن هاي مكرر به آلات و ادوات توي جعبه دوربين فرمان بي‌حركت داد.
حرارت ناشي از روشنايي نورافكن‌‌ها و رنج محكم بودن گره كراوات و خشك شدن رگ‌هاي گردن چنان بود كه هر لحظه آرزو مي‌كردم قال قضيه كنده بشود، ولي زهي تصورات باطل و خيال خام!
‌آقاي عكاس ضمن اين كه خط سير نگاهم را مشخص مي‌كرد، گفت: لطفاً يه كمي لبخند بزنيد.
همان طوري كه تنم به طرف راست و گردنم به طرف چپ متمايل بود، بدون اين كه كوچكترين حركتي به ستون فقرات بدهم، پرسيدم آخه چرا؟!
ـ براي اين كه توي عكس اخم كرده و عبوس مي‌افتيد و اون وقت هر كسي آن را ببيند به شما خواهد گفت اون عكاس بي‌شعور، عقلش نرسيد بهت بگه لبخند بزن؟
ـ چشم.........بفرمائيد!
به زور نيشم را باز كردم و بي‌صبرانه انتظار مي‌كشيدم شاسي مربوط به عدسي دوربين را كه همانند سرسيم ديناميت در دست گرفته بود فشار بدهد. ولي نه تنها فشار نداد بلكه بي‌اختيار با دلخوري آن را ول كرد روي هوا. آمد به طرفم و كمي سرم را بيشتر به سمت چپ خم كرد. و گفت: توي لبخند كه نبايد دندون‌هاي آدم معلوم باشه جانم!
گفتم: بفرمائين خوبه؟
ـ نه عزيزم، دندون به هيچ وجه معلوم نشه كه توي عكس عين دراكولا بيفتد، سعي كنيد لب‌هاتون كمي به طرفين كشيده بشه! ببينيد اين طوري، هوم......
عكاس مربوطه پس از گفتن اين حرف خودش لبخندي زد و بنده عضلات صورت را طبق دستور ايشان به همان حالت درآوردم، ولي فايده‌اي نبخشيد و طرف ضمن نگاه كردن به ساعتش گفت: آقا جون بنده كار دارم زود باش!
ـ قربونت برم، بنده كه حاضرم، جنابعالي هي كج و راستم مي‌كني و مي‌گي لبخند بزن!
ـ يعني سركاريه لبخند ساده هم بلد نيستيد بزنيد؟!
ـ اين طوري خوبه، اوم....
ـ نه نه بازم ساختگيه!
ـ حالا؟1
ـ استغفرالله ....خير سر امواتت زور نزن، لبخند بزن، بازم نشد!
ـ پس مي‌فرمائيد چه خاكي به سرم بريزم؟ برم ترياك بخور؟
ـ لازم نيست خاك به سرتون بريزيد يا ترياك بخوريد. فقط يه لبخند بزنيد!
ـ آخه مگه زور زوركي هم مي‌شه لبخند زد؟ تا دل كسي خوش نباشه كه نمي‌تونه بخنده، آقاي عكاس!
ـ بله ....اما آدم اگر بخواد مي تونه عين هنرپيشه‌هايي كه جلوي دوربين الكي لبخند مي‌زنن و خودشونو خوشبخت و موفق نشون مي‌دن، لبخند بزنه.
ـ آخه آقاي عكاس، خودت مي‌گي هنرپيشه، بنده كه هنرپيشه نيستم بتونم خودمو به قيافه‌هاي مختلفي دربيارم.
ـ يه لبخند ساده هم كاري داره كه شما با اين هيكل نتوني بزني؟ حيف نون! (البته اين جمله را خيلي آهسته گفت كه نشنوم!)
بنده هم خودم را زدم به آن راه كه مثلاً نشنيدم. گفتم: عجب گيري افتاديم هان.....اصلاً بي‌لبخند بنداز، شايد رئيس كارگزيني دلش برام بسوزه زودتر شغلي بهم بده!
ـ نمي‌شه جانم ......بزن مي‌خوام برم به مشتري‌هاي ديگرم برسم!
ـ بنده كه مي‌زنم ولي سركار قبول نداري، بفرمايين!
مجدداً به زور لبخندي زدم ولي عكاس ضمن اين كه براي نشان دادن ميزان انقلاب دروني عين قاپ بازهاي سابق محكم با كف دست مي‌زد به رانش گفت: آقاجان، اين پوزخنده، نه لبخند!
ـ ديگه اونش به شما چه ربطي داره آقاجان؟ بنداز تمومش كن بريم دنبال بدبختيمون دِ .....خوشش مي‌‌آد خون آدمو كثيف بكنه!
عكاس با شنيدن اين حرف با ناراحتي تا وسط اتاق آمد و گفت:
ـ شايد جناب عالي برات اهميتي نداشته باشه ولي من عكس مزخرف به دست كسي نمي‌دم كه به شهرتم لطمه بخوره، بنده بيست و پنج سال آزگاره توي اين خيابان عكاسم و خيلي از رجال مملكتتون مي‌آن اينجا عكس مي‌اندازن، اون اوايل هنرپيشه‌هاي فيلم فارسي واسه‌ام سر و دست مي‌شكستند، فهميدي؟ بدبختي اين جاست كه اگر مغازه آدم شمال شهر نباشه، همه خيال مي كنند از اين عكاس آشغال‌هاست!
ـ حالا مي‌فرماييد بنده چكار كنم؟
ـ يه لبخند بزنيد، حاضر....اينجا رو نگاه كنين، بي‌حركت، لبخند.
ـ آقاجون، نمي‌آد، درست مثل اينه كه كسي ادرار نداشته باشه ولي بهش دستور بدن زور زوركي يه كاري بكنه، خوب نمي‌آد، نمي‌آد ديگه! خوب، وقتي نمي‌شه چه خاكي به سرم بريزم، مي‌فرمائيد برم خودمو بكشم؟ خودمو از بالاي اين ايوون بندازم توي پياده رو؟!
ـ آقاي محترم(!)‌لبخند زدن چه ربطي داره به ادرار؟ يه كمي عفت كلام داشته باشيد،
نا سلامتي اينجا آتليه عكاسيه نه توالت عمومي.
اين بار عكاس لحن كلامش را عوض كرد و گفت:
ـ دوران گذشته را در ذهن مجسم كنيد. خود به خود يك نوع حالت انبساط خاطر و لبخند توي صورتتون ظاهر مي‌شه!
ـ بله وقتي كسي خاطرات خوشي توي زندگي نداره چطور ممكنه اون‌ها رو به ياد بياره؟ اصلاً جناب عالي تمام حرف‌هاتون زوره!
ـ غير ممكنه خاطره خوشي توي زندگي كسي رخ نده. شما از ابتدا ماجراهايي رو كه از بچگي براتون رخ داده در نظر مجسم كنيد حتماً چندتاي آنها خوشحال كننده بوده، چشماتونو هم بذاريد و فكر كنيد.
ـ اطاعت.......
حسب الامر عكاس چشم‌ها را هم گذاشتم سنين طفوليت را به ياد آوردم كه پدرم فوت كرده بود. با اين كه به علت صغر سن نمي‌دانستم زنده بودن با مردن چه فرقي دارد از ديدن اشك خواهر و مادر و ساير بستگان، بغض بيخ گلويم گير كرده بود، بعداً هم اخراج از كلاس به جرم بدي خط و مصيبت مشق و تكاليف مدرسه و غراي پيدا كردن كار كه به رئيس كارگزيني و مؤسسه‌اي مراجعه مي‌كردم، مي‌گفت، متأسفانه تا اطلاع ثانوي استخدام ممنوعه.... و پيدا كردن يه پارتي و خريد كادو براي پارتي با اولين حقوق(!) و بعداً هم مصيبت اجاره نشيني و شب عروسيم كه بر سر مهريه كار به زد و خورد كشيد! و برادر عروس با مشت زد توي آبگاهم و كم كم به دنيا آمدن بچه توي بيمارستان و دعوا با حسابدار زايشگاه بر سر گراني صورتحساب عمل سزارين و گرفتاري سرخك و مخملك....بچه و بعدش هم فاجعه ثبت نام در كودكستان، دعوا با متصدي شركت تلفن كه وديعه را پنج سال قبل گرفته بودند ولي نمي‌خواستندبه خانه ما سيم بكشند و باز پيدا كردن پارتي و دادن انعام و خلاصه جور نبودن دخل و خرج و دادن استعفاء و با «خرما» چاي خوردن به علت گراني قند و گير نيامدن عمله و بنّا و گراني مصالح ساختماني و جريمه صد تومني توقف ممنوع كه هر چه به ستوان مربوطه مي گفتم: جناب سروان جون(!) چون بچه‌ام مريضه مجبور بودم جلو دواخونه نگه دارم نسخشو بپيچم.....به خرجش نمي‌رفت و خلاصه همين طور كه داشتم توي مكافات مشكل ترافيك سير مي كردم كه صداي آقاي عكاس درآمد و گفت:
ـ آقا جون، مگه مي‌خواي فرمول اتم كشف كني كه داري آنقدر به حافظه‌ات فشار مي‌آري آخه جانم ما هم كار و زندگي داريم، اگر بخواهيم واسه هر عكس بي‌قابليتي (!) آنقدر معطل بشيم كه حسابمون تمومه.
زود باش آقا جون (!) الهي رو آب بخندي....بخند راحتم كن!
ـ والله هر چي دارم مي‌گردم نقطه‌ي روشن و خوشحال كننده‌اي توي زندگيم گير نمي‌آرم كه منجر به لبخند طبيعي بشه.
جناب عالي هم كه مي‌فرمايين مصنوعيش به شهرت بيست و پنج ساله‌ي مغازه تون لطمه مي‌زند، اين طوري خوبه؟!
ـ آخه اين لبخند شما عين له له سگ مي‌مونه. مي‌فرماييد نه بلند شين خودتونو توي آيينه ببينين!
راستش اسم «سگ» را كه آورد بي‌اختيار از جا بلند شدم با همان ستون فقرات خواب رفته و گردني كج، شترق خواباندم زير گوش عكاس!
او هم نامردي نكرد مثل كشتي گيرها رفت زير دو شاخم بلندم كرد و محكم كوباند زمين. و در اثر اين غلطيدن هاي متوالي نورافكن ها يكي پس از ديگري سقوط مي‌كردند. وساير مشتري‌ها با شاگرد عكاس موقعي آمدند توي اتاق كه ماها حسابي از خجالت همديگر درآمده بوديم...طرف تمام رخت و لباسم را پاره كرده بود جز كراواتي كه به خودش تعلق داشت!
توي كلانتري، بنده مي گفتم: جناب سروان ايشون به من توهين كرده و عكاس ضمن اين كه صورت متورم و دندان‌هاي شكسته‌اش را نشون مي‌داد اصرار داشت پرونده برود پزشكي قانوني! خوشبختانه در اثر نصايح مسئولان كلانتري پرونده به دادسرا محول نشد و عجب اين كه وقتي صورت خون آلود يكديگر را مي‌بوسيديم از ديدن آرواره طرف كه عين بلال ريخته شده بود چنان لبخندي بر روي لب‌هايم نقش بسته بود انگار كه بليتم برنده جايزه‌ي ممتاز شده!
همين طور كه از كلانتري بيرون مي‌آمدم نگاهم كرد و گفت: خب مرد حسابي اين لبخند را مي‌خواستي زودتر بزني!
و من حالا نخند كي بخند ..... چون به علت افتادن دوتا از دندان هاي جلويي موقع حرف زدن بكسوات مي‌كرد! يعني «زودتر بزني» را عين ترياكي‌ها مي‌گفت: ژوتر بژني!!

نظر فراموش نشه...


نويسنده: امید مورخ: چهارشنبه پنجم تیر 1387 در ساعت: 16:18
|+|

امتحان

سلام دوستان

ببخشید اگه این ماه آپ نکردم

آخه فصل امتحان ها است و دیگه فرصت کمی برا اینجور کارها باقی میمونه

ایشالا در اولین فرصت آپ میکنم

با تشکر از همه ی دوستانی که به بنده محبت دارند

موفق و موید باشید

خدانگهدار


نويسنده: امید مورخ: دوشنبه سیزدهم خرداد 1387 در ساعت: 11:21

به سر دروازه هستي نوشتيم *** غم بي همزباني كشت ما را

بس که دیوار دلم کوتاه است ، هرکه از کوچه ی تنهایی من می گذرد

به هوای هوسی هم که شده سرکی می کشد و می گذرد

 

بنام خدا؛ سلام

در ابتدا شعری زیبا از رهی معیری بنام "بهار عشق"رو براتون گذاشتم

روان پرور بود خرم بهاری
که گیری پای سروی دست یاری

و گر یاری ندارد لاله رخسار

بود یکسان به چشمت لاله و خار

چمن بی همنشین زندان جانست

صفای بوستان از دوستان است

غمی در سایه جانان نداری

و گر جانان نداری جان نداری

بهار عاشقان رخسار یار است

که هر جا نوگلی باشد بهار است

 

سخنانی از بزرگان:

آنکس که از لباس تقوي برهنه شد به هيچ لباسي پوشيده نميشود. امام علی (ع)

اشخاص عاقل وبا اخلاق هرگز کلامي برزبان نمي آورند که احساسات ديگران را جريحه دار سازند. اسمايلز

اگر سنگ و صخره در مسیررودخانه ی زندگی نباشند؛ شنیدن صدای آب زیبا نیست!!!

خوش خوئي و گشاده روئي دوام دوستي است و بردباري گور عيب هاست. امام علی (ع)

اشتباه را تصحيح نکردن خود اشتباه ديگريست. کنفوسیوس

حريص محتاج است اگر چه مالک دنيا شود. امام علی (ع)

هر چه بيشتر بربار حافظه بيفزائيد حافظه تان قويتر ميگردد و هرچه بيشتر بآن اعتماد کنيد قابل اعتمادتر ميگردد. توماس دوکوئين

برخی، بخاطر همرنگ شدن با جماعت، آنها را رنگ می کنند

اگر کوه ها بلرزه درآمدند، تو پابرجا واستوار باش. امام علی (ع)

نه چندان نرمي کن که برتو دلير شوند ونه چندان درشتي که ا زتو سير گردند. سعدی

انسان فهميده و خردمند کسي است که هيچ عادت و انس اورا کور و کر نکند. سعيد نفيسی

اگر سخن چون نقره است ، خاموشی چون زر پر بها ست. لقمان حکيم

مرد پرهيزکار ، هرگز پارسايي خود را نمی سنجد. پاسکال

اگربه خاموش کردن آتش ميروي، لباس علفي برتن مکن. مثل چينی

در راه رسيدن به اوج با مردم مهربان باش چرا كه هنگام سقوط با همان مردم رو به رو خواهي شد

نظر بپايان کارانداختن نيمه زندگي است . حضرت رسول اکرم (ص

 

و چند جمله ی عاشقانه:

بگم سلام دل ميگيره بگم عليك دل ميميره فقط ميگم دوست دارم اينجور دل آروم ميگيره

عاشقان گرچه مشتاق جمال دلبرند دلبران بر عاشقان از عاشقان عاشق ترند

موقعي که داري واسه بدست آوردن کسي ميدوي آروم بدو چون شايد يکي هم داره واسه بدست آوردن تو ميدوه

از شکستن دو چيز بترس يک دلي که صادقانه دوستت داره دومي دلي که صادقانه به يادت است

نظر به خوبی کارم نمی نماید کس هزار دیده نگهبان یک اشتباه من است

من به آمار زمين مشكوكم اگر اين شهر پراز آدمهاست؛ پس چرا اين همه دلها تنهاست

يک شمع مي تواند هزاران شمع را روشن کند، بدون آن که چيزي :از دست بدهد، مانند شادي که هيچگاه با تقسيم کردن کم نمي شود

زندگی ۳ چیز بیشتر نیست : ۱. به اجبار به دنیا آمدن . ۲. با غم زیستن . 3. با آرزو مردن

تو رو خواستن اشتباه بود - تو رو دیدن یه گناه بود - دلم از گناه نترسید - که وجودت چون پناه بود

به خود ميپيچم از درد جدايي، نميبينم صداي آشنايي. شنيدم زير لبها عشق ميگفت: ... چو ني مينالم از درد جدايي

اگه عشقم حقیره ! اگه جسمم کویره ! اگه همیشه تنهام ! اگه خالیه دستام ! برای تو عاشق ترین عاشق دنیام

من تمنا کردم... که تو با من باشي ! تو به من گفتي : " هرگز ... هرگز ! " پاسخي سخت و درشت ! و مرا غصه ي اين هرگز کشت

هر كي اومد پيش من يه ذره جاتو نگرفت....هيچ ادايي جاي اون نازو اداتو نگرفت....پيش هر نقاشي رفتم تو رو نقاشي كنه، روي هر بومي زدم رنگ چشاتو نگرفت...



عشق من تو باش نه براي اينكه در اين دنياي بزرگ تنها نباشم.تو باش تا در دنياي بزرگ تنهاييم تنها ترين باشي..

و آخرین مطلب شعر بسیار بسیار قشنگ از سهراب سپهری بنام "قیر شب"

ديرگاهی است كه در اين تنهايی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می‌خواند

ليك پاهايم در قير شب است

رخنه‌ای نيست در اين تاريكی

در و ديوار به هم پيوسته
سايه‌ای لغزد اگر روی زمين

نقش وهمی است ز بندی رسته

نفس آدم‌ها

سر بسر افسرده است

روزگاری است در اين گوشه پژمرده هوا

هر نشاطی مرده است

دست جادويی شب
در به روی من و غم می‌بندد

می‌كنم هر چه تلاش،

او به من می خندد .
نقش‌هايی كه كشيدم در روز،

شب ز راه آمد و با دود اندود .
طرح‌هايی كه فكندم در شب،

روز پيدا شد و با پنبه زدود .
ديرگاهی است كه چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است
.
جنبشی نيست در اين خاموشی

دست‌ها پاها در قير شب است


 

سلام مجدد به همه ی دوستان خوبم

امیدوارم که از آپ جدیدم خوشتون اومده باشه

یه مطلب اینکه اگه کسی از دوستان متن زیبا و یا شعر قشنگی و حتی یه خاطره ی زیبا داشت

و خواست تا بقیه هم بخوننش (و همچنین یه کمکی در بروز رسانی وبلاگ انجام بده)

تو قسمت نظرات (نظر خصوصی) برام ارسال کنه تا براش تو وبلاگ بزارم

و در آخر تشکر میکنم از همه ی دوستانی که با نظرات قشنگشون منو یاری میکنند

لحظاته خوب و خوشی رو براتون آرزو میکنم

 

تقدیم به او که نبود ولی حس بودنش بر من شوق زیستن داد دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد و گیسوان بلندش را به باد می داد و دست های سپیدش را به آب می بخشید و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند

نظر فراموشتون نشه ...


نويسنده: امید مورخ: یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 در ساعت: 15:13
|+|

اشعار

                                                 بهشت آرزو           

 

بر جگر داغی ز عشق لاله رویی یافتم                      در سرای دل بهشت آرزویی یافتم

عمری از سنگ حوادث سوده گشتم چون غبار          تا به امداد نسیمی ره به کویی یافتم

خاطر از ایینه صبح است روشن تر مرا                      این صفا از صحبت پکیزه رویی یافتم

گرمی شمع شب افروز آفت پروانه شد                    سوخت جانم تا حریف گرم خویی یافتم

بی تلاش من غم عشق تو ام در دل نشست            گنج را در زیر پا بی جستجویی یافتم 
 
تلخکامی بین که در میخانه دلدادگی                        بود پر خون جگر هر جا سبویی یافتم

چون صبا در زیر زلفش هر کجا کردم گذار                 بک جهان دل بسته بر هر تارمویی یافتم 
 
ننگ رسوایی رهی نامم بلند آوازه کرد                    خک راه عشق گشتم آبرویی یافتم


 

                                              مکتب عشق    

 

هر شب فزاید تاب وتب من                               وای از شب من وای از شب من

با من رسانم لب بر لب او                                  یا او رساند جان بر لب من

استاد عشقم بنشین و بر خوان                        درس محبت در مکتب من
 
رسم دورنگی ایینمانیست                                یکرنگ باشد روز و شب من 
 
گفتم رهی را کامشب چه خواهی ؟                 گفت آنچه خواهد نوشین لب من

                                                                   

                                           فروغ فرخ زاد

از بیم و امید عشق رنجورم               آرامش جاودانه می خواهم

بر حسرت دل دگر نیفزایم                  آسایش بیکرانه می خواهم

پا بر سر دل نهاده می گویم               بگذشتن از آن ستیزه جو خوشتر

یک بوسه زجام زهر بگرفتن              از بوسه آتشین او خوشتر

پنداشت اگر شبی به سر  مست       در بستر عشق او سحر کردم

شبهای دگر که رفته از عمرم            در دامن دیگران به سر کردم

دیگر نکنم زروی نادانی                      قربانی عشق او غرورم را

شاید که چو بگذرم از او یابم               آن گمشده شادی و سرورم را

آنکس که مرا نشاط و مستی داد       آنکس که مرا امید و شادی بود

هر جا که نشست بی تامل گفت        ((او یک زن ساده لوح عادی بود ))

می سوزم ازاین دورویی و نیرنگ        یکرنگی کودکانه می خواهم

ای مرگ از آن لبان خاموشت              یک بوسه جاودانه می خواهم


نويسنده: امید مورخ: یکشنبه هجدهم فروردین 1387 در ساعت: 2:23
|+|

آفهای دوستان

اگر جرات عاشق شدن رو نداري لااقل شعور معشوق شدن رو داشته باش

حقیقت انسان به آنچه اظهار میکند نیست بلکه حقیقت او نهفته در آن چیزی است که از اظهار آن ناتوان است بنا بر این اگر خواستی او را بشناسی نه به گفته هایش بلکه به نا گفته هایش گوش بسپار

ادم ها در دو حالت همديگر را ترك مي كنند اول اينكه احساس كنند كسي دوستشون نداره و دوم اينكه احساس كنند يكي خيلي دوستشون داره ويكتور هوگو

مي گن عاشقا عشقون رو قشنگ مي بينن اين دفعه که ديدمت خيلي قشنگ شده بوي شايد هم من خيلي عاشق تر

ترجيح ميدم روي موتورسيكلتم باشم و به خدا فكر كنم، تا اينكه تو كليسا باشم و به موتورسيكلتم فكر كنم: مارلون براندو

پسر نگاهي به دختر کرد و گفت حالا که کنار ساحل هستيم بيا يه آرزوي قشنگ بکنيم دختر با بي ميلي قبول کرد پسر چشماشو بست و گفت کاشکي تا آخر دنيا عاشق هم بمونيم ... بعد به دختر گفت حالا تو آرزوتو بگو دختر چشماشو بست و خيلي بي تفاوت گفت کاشکي همين الان دنيا تموم بشه ... وقتي چشماشو باز کرد پسر رو نديد فقط چند تا حباب رو آب ديد

 

دوستان نظر یادتون نره


نويسنده: امید مورخ: جمعه نهم فروردین 1387 در ساعت: 1:0
|+|

کپی برداری بدون ذکر منبع غیر مجاز می باشد
www.j28.biz & www.TakTemp.com & www.j28.ir

خلوتگاه


خلوتگاه





درد و دل


آثار بجا مانده از يك عاشق :


نويسنده :


دوستان


دوستان عاشق


موضوعات :


آمار وبلاگ :

طراح قالب:


لوگوي دوستان


كد جاوا :

<-BlogPageTitle->
<-BlogPageContent->
نويسنده: امید مورخ: <-PostDate-> در ساعت: <-PostTime->
|+|

کپی برداری بدون ذکر منبع غیر مجاز می باشد
www.j28.biz & www.TakTemp.com & www.j28.ir

خلوتگاه


خلوتگاه





درد و دل


آثار بجا مانده از يك عاشق :


نويسنده :


دوستان


دوستان عاشق


موضوعات :


آمار وبلاگ :

طراح قالب:


لوگوي دوستان


كد جاوا :